گذشت روز و ماه و سال و عید شد،نیامدی دوباره شوق دیدنت ، بعید شد نیامدی زمین و آسمان به تن ، لباسِ تازه می کند و زخم کهنه ی غمت ، جدید شد نیامدی به آسمان سپرده ام ، به جای من بگرید او ببین که اشک آسمان ، شدید شد نیامدی شکوفه ای به شوق تو ، به روی شاخه می دمد و معنیش : سر درخت سپید شد نیامدی #مح

منبر توحید ذاتا وامدار فاطمهست حاملِ وحی استُ و وحی از آبشار فاطمهست هم نبوت هم امامت در مدارِ فاطمهست بهترین اوصاف رب در اِنحصار فاطمهست لافَتی تصدیق الا ذوالفَقار فاطمهست تا نوشتیم از خدا آیات کوثر جلوه کرد نام زهرا آمدُ الله اکبر جلوه کرد عصمت زهرا شب قدر پیمبر جلوه کرد گاه دختر جلوه کر

ضرب المثل « هم خدا را می خواهد و هم خرما را» ضرب المثل معروفی است که این روزها نمود زیادی دارد و نمونه های عینی فراروان. به عنوان نمونه٬ و فقط یک نمونه که اخیرا با آن مواجه شده ام؛ جشن عروسی دور و اطراف خانه ی ما برقرار بود٬ با برنامه ای مفصل!!! از ساعت ۸ شب شروع کردند بزن و بکوب تا ساعت ۱۲:۳۰؛ ناگف

در حریم شعر تو بانو! اگر حاضر شدم خواندم اول کوثر و با نام تو طاهر شدم در خیالم صحن و گنبد ساختم، زائر شدم نام شیرین تو آمد بر لبم، شاعر شدم رشتهای بر گردن ابیات من افکنده دوست میبرد شعر مرا آنجا که خاطرخواه اوست ناگهان دیدم کنار خانه ی پیغمبرم چون خدیجه غرق نوری از جهانی دیگرم چرخ می

«ما همه از خاکیم و به خاک باز می گردیم». از قدیم و ندیم بحث سر این بود که از خاک بودن یعنی چه؟ چطور می شود که آدمی که از گوشت و پوست و استخوان و خون و آب شکل گرفته است٬ از خاک به وجود آمده باشد؟! که اهل نظر و معنی و محققان و پژوهندگان تحقیقات زیادی انجام داده اند و به اثبات رسانده اند که آدمی از خاک است. این قسمت محل بحث و محط نظر ما نیست و نخواهد بود. پس می گذریم... تکه ی دوم جمله هم که مشخص است٬ همان که می گوید:«به خاک باز می گردیم»٬ بله این قسمت هم کاملا معین است که وقتی آدمی از نفس افتاد و قلبش ایستاد و مغزش کار نکرد٬ تعدادی از دور و اطرافیانش٬ که بعضا سال به دوازده ماه سری به او نمی زدند و احوالی از او نمی پرسیدند٬ در این لحظه و در این هنگامه-همان لحظه ی از کار افتادن نفس و این ها- دور جسد او جمع می شوند٬ او را در چاله ای قرار می دهند٬ خرواری از خاک هم رویش می ریزند٬ و از آن جا دور می شوند که بعد از جار و جنجال و جنگ و دعوا سر ما ترک و ارث و میراث٬ سال به دوازده ماه سراغی از او نگیرند به این بهانه که «خاک سردی می آورد.» آنچه که ما را واداشته است به نوشتن این چند خط و سیاه کردن کرد

مشکل همیشه از مردم بود٬ همیشه هم از مردم هست. ناراحتی ندارد که٬ مردم را که از بین ببری٬ ریشه ی مشکل را کندی٬ انداختی دور٬ به همین سادگی. از قدیم گفتند٬ کوچک و بزرگ بر زبان آورده است٬ عاقل و دیوانه می داند٬ می فهمد که مشکل اگر بخواهد کاملا برطرف شود٬ باید ریشه ای حل شود٬ اساسی. در این زمانه هم که مشکل٬ مردم و رفتارشان هست٬ یا باید مردم از بین بروند٬ یا رفتارشان را به کلی تغییر داد٬ به گونه ای تغییر داد که ایجاد مشکل نکنند دیگر!!!! اگر گرد و خاک می آید٬ اگر برق می رود٬ اگر آب قطع می شود٬ اگر سطح رودخانه پایین می آید٬ اگر مزارع آسیب می بینند٬ اگر و اگر و اگر٬ مشکل از مردم آب می خورد و سرنخش را باید پیش مردم پیدا کرد. نمونه٬ نمونه ی عینی می خواهی؟! حی و حاضر موجود است. شخص ظاهر الصلاحی که لباس دیانت و متدینین به تن کرده است-خدای نکرده فکر نکنی رییس جمهور است ها٬ نه این فکر را نکن- ٬ از متون دینی مثل آب خوردن استفاده می کند و مشکلات اخیر خوزستان را عذاب الهی می داند و نتیجه ی اعمال منکر مردم این استان!!! عذاب الهی که باعث و بانی اش فعل منکر مردم است!!! راستش را بخواهی منکر٬ عنوانی است کلی ک

#چند_خط_کتاب کلمات امیرالمؤمنین علیه السلام از قدیمی ترین ایام با دو امتیاز همراه بوده است و با این دو امتیاز شناخته می شده است: یکی فصاحت و بلاغت٬ و دیگر چند جانبه بودن و به اصطلاح امروزی چند بعدی بودن. هر یک از این دو امتیاز به تنهایی کافی است که به کلمات علی علیه السلام ارزش فراوان بدهد٬ ولی توأم شدن این دو با یکدیگر٬ یعنی اینکه سخنی در مسیرها و میدان های مختلف و احیانا متضاد رفته و در عین حال کمال فصاحت و بلاغت خود را در همه ی آن ها حفظ کرده باشد٬ سخن علی علیه السلام را قریب به حد اعجاز قرار داده است٬ و به همین جهت سخن علی علیه السلام در حد وسط کلام مخلوق و خالق قرار گرفته است و درباره اش گفته اند: «فوق کلام المخلوق و دون کلام الخالق». کتاب #سیری_در_نهج_البلاغه نویسنده #شهید_مطهری صفحه ۲۴-۲۵

#چند_خط_کتاب در قرن دوم و سوم هجری گروهی از نظر شرعی با این گونه بحث ها(بحث های عقلی در مسائل الهی) مخالفت کردند. این گروه مدعی بودند که بر مسلمانان فرض است که به آن چه از ظواهر الفاظ- در همان حدی که عامه ی مردم فهم می کنند- فهمیده می شود متعبد باشند و هر گونه سؤال و جواب و چون و چرایی بدعت است. احیانا اگر فی المثل کسی در باره ی آیه قرآن:« الرحمن علی العرش استوی» پرسش می کرد٬ اخم می کردند و ناراحت می شدند و طرح چنین سؤالی را ناروا می دانستند و می گفتند:« الکیفیة مجهولة و السؤال بدعة» یعنی حقیقت مطلب بر ما مجهول است و پرسش ممنوع! در قرن سوم٬ این گروه(که بعدها «اشاعره» نامیده شدند) بر معتزله که این گونه تعقلات را جایز می شمردند٬ پیروز شدند و این پیروزی ضربه ی بزرگی بر حیات عقلی اسلام وارد آورد. کتاب #سیری_در_نهج_البلاغه نویسنده #شهید_مطهری صفحه ۵۸-۵۹

این مطلب در khamenei.ir منتشر شده است. «مسائل این روزهای خوزستان»، وضعیت «بسیار سخت» و «دلخراش» مردم آن استان، و در پی آن همرسانی همدردیهای مختلف در فضای مجازی و آنگاه فضای عمومی، زمینهای به دست میدهد تا یکبار دیگر بر روی مسئلهی محیط زیست و چالشهای آن تأمل کنیم. چالشهایی که حالا بیشتر از همیشه به ما نزدیک شدهاند، در برخی مناطق به سر حد بحران رسیده و در کل با سرعتی حیرتآور در حال سایه انداختن بر زندگی روزمرهی ما هستند. سؤال آن است که «چالشهای زیستمحیطی چه ماهیت و خاستگاهی دارند؟» این یادداشت میکوشد با فراهم آوردن چارچوبی مفهومی بر اساس «نظریه» ی انقلاب اسلامی، به «مشاهده» و تحلیل موردِ خاص استان خوزستان بپردازد. * ماهیت مسئله: زیستمحیط طبیعی یا زیست جهان اجتماعی؟ بر خلاف تصور اولیه، خاستگاه و کانون ریزگردها در استان خوزستان و همچنین دیگر چالشهای زیست محیطی، نه محیط زیست که زیستجهان اجتماعی ماست. مقصود عمق و گسترهی مشکلی نیست که به سر بحران رسیده و سال به سال نیز حادتر خواهد شد، مقصود موطِن مشکل است. ما با مسئلهای مواجهیم که بخش معظم و منشاء آن نه در جهان طبیعی، ک